[bardzo proste pragnienie]

Chciałabym być piękną kobietą.
Mieć tę bezcenną świadomość własnej urody, która pozwala zapomnieć o tym, jak się wygląda. Spotykać z lustrzanym odbiciem, jak z przyjacielem, a nie mierzyć się z nim, niczym z wrogiem, którego w imię świętego spokoju po prostu się toleruje. Może to naprawdę tylko kwestia postrzegania siebie? Może wystarczy zmazać ten osad przez lata rosnących kompleksów, aby dostrzec piękno w sobie? Może bezczelną próżnością jest szukanie tego, co inni ugłaskali dotykiem rąk, potwierdzili czułością palców, żarliwością pocałunków, zachwytem spojrzeń? A może, jak zawsze, Jutro pomyślę, że Wczoraj byłam piękna, nawet jeśli Dziś absolutnie ta prawda nie dociera?

Jest w tym wyznaniu słabość obnażona. Bo piękna się nie widzę, piękna się nie czuję. Bo przecież jak można otwarcie napisać o niedostatkach własnej urody? Na blogach większość jest piękna, ponętna, namiętna i kusząca. W szablonach kusi cudzymi dekoltami, udami, wargami pełnymi czerwieni i dłonią smukłą, w której jako nieodłączny atrybut wizerunku femme fatale tkwi papieros. Taki banał, a jak wiele mówi, a właściwie krzyczy... Więc jest nas, kobiet pragnących być piękną, więcej? 

Chciałabym być piękną kobietą.
Nawet, jeśli pragnę małostkowo i właściwie bezużytecznie. 
To chyba najbardziej wstydliwe wyznanie, jakie w życiu uczyniłam.

skomentuj (3)

---

znikanie [zaprzeczanie]

Nie mam tego wspomnienia. Nie mam go fizycznie, a ja fizycznie mieć lubię – dotknąć, przyjrzeć się, uwierzyć. Wrócić i znów wybyć. Są strzępy zdań i powidoki zatrzymanych w letnim dniu obrazów. Ale brak mi słów... tamtych zdań, w których było wszystko, a nawet więcej. Emocje, o których nie wiedziałam, a których tylko domyślałam się. Dziś szukałam... Nie ma. Zupełnie jakby ktoś zniszczył moje ulubione, wyjątkowe, w jednym egzemplarzu istniejące zdjęcie. Biały kruk, teraz już tylko w zawodnej pamięci, poddany powolnemu opadaniu szarego pyłu upływającego czasu. 
A przecież zdarzyło się... 

skomentuj (0)

---